กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“คุณเคยเข้าร่วมชมรมไหม?”
“ผมชอบฝูงคนคึกคักก็แค่ตอนที่จำเป็นต้องหนีเท่านั้น”
เฉินเฟิงพูดพลางใช้มือโบกพัดเบา ๆ ตรงหน้าก่อน
ที่นี่มีกลิ่นมูลนกปะปนกับกลิ่นสมุนไพร ทำให้เขานึกถึงของพวกนั้นที่มักถูกขังอยู่ในตู้แก้วในห้องทดลองของมหาวิทยาลัย:
“เพราะงั้นผมไม่มีประสบการณ์กับที่แบบนี้ เปิดประตูคุณจัดการเอง”
พูดพลาง เขาเงยหน้ามองอาคารตรงหน้า: นี่คืออาคารสองชั้นแบบตะวันตกหลังเดี่ยว ผนังด้านนอกอิฐแดงเต็มไปด้วยไม้เลื้อยไอวีเขียวชอุ่ม หลังคาปกคลุมด้วยกระเบื้องหินชนวนสีน้ำเงินเข้ม หน้าประตูเป็นลานเรือนเล็ก ๆ ที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน ทางเดินเล็กที่ปูด้วยหินขาวทอดยาวมาถึงประตูใหญ่