กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เสี่ยวหังน่าสงสารนะ พิธีแต่งงานที่ดี ๆ กลับจบลงแบบเงียบ ๆ ไม่มีคำตอบ”
ลั่วเฉินนั่งลงที่เบาะคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัย สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วปรับกระจกมองหลังเบา ๆ เงาสะท้อนเผยสีหน้าหม่นหมองของลั่วสวี่ซงที่นั่งอยู่เบาะหลัง
ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา เขาก็ไม่ค่อยพูดแล้ว
แต่ก็พอเข้าใจได้ ใครก็ตามที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าปริศนาจบลงแล้วย่อมตะลึงงัน และความหงุดหงิดกับความกังวลบนใบหน้าญาติก็ยิ่งเพิ่มความอึดอัดในใจ
ที่แย่แล้วกว่านั้นคือ แม้ลั่วสวี่ซงจะคิดว่าตนเป็นคนเดียวในที่นั้นที่รู้ความจริง เขากลับเผยความจริงออกมาแม้แต่น้อยไม่ได้ เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัยหรือถึงขั้นคาดเดาด้วยเจตนาร้าย