กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ความหวาดกลัวปะปนกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งแพร่กระจายไปทั่วห้องเฝ้าระวังอันคับแคบ ลั่วสวี่ซงขดตัวอยู่ในซอกมุมใต้แผงควบคุม รู้สึกเพียงสมองว่างเปล่าไปหมด และในกระเพาะอาหารก็ปั่นป่วนคลื่นเหียน
เคราะห์ดีที่ยามนี้ไม่มีใครสนใจเขา รปภ. อีกไม่กี่คนที่ยังยืนอยู่พร้อมกับหัวหน้าของพวกเขาต่างจ้องมองไปยังช่องระบายอากาศอันมืดมิดด้านบนราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
อีกฝ่ายคือใครกันแน่?
รปภ. สูงวัยมีเหงื่อซึมที่ขมับเล็กน้อย เขารีบส่งสัญญาณให้คนอื่นชักปืนพกออกมา เมื่อมีอาวุธปืนอันเย็นชาอยู่ในมือ ความรู้สึกปลอดภัยก็หวนคืนสู่หัวใจ ทำให้เขาประคับประคองสมองเพื่อขบคิดได้อีกครั้ง: