ตอนที่ 155 บทส่งท้าย-ปฐมกาลของเทพ

โลกหลัก ปี 2010 ฤดูใบไม้ร่วง

“ผมอยากเห็นให้มากกว่านี้ ไม่ว่าต้องจ่ายด้วยอะไร ผมอยากสัมผัสให้มากกว่านี้ ไม่ว่าความเจ็บปวดจะมากเพียงใด หากวินาทีถัดไปผมต้องจมน้ำตาย ก็ขอให้ผมในวินาทีนี้ได้ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง”

ลั่วเฉินพึมพำแผ่วเบา พลางค่อย ๆ พันผ้าพันแผลรอบมือซ้าย เบื้องหน้าเขาคือแท่นบูชาไม้ขนาดใหญ่ บนนั้นมีลวดลายคล้ายภาพขีดเขียนที่วาดด้วยเลือด เพียงเหลือบมองผ่าน ๆ ก็ทำให้เวียนหัวตาพร่าได้แล้ว

สำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก ราบรื่นอย่างยิ่ง

ลั่วเฉินกดแขนที่เพิ่งรีดเลือดเสร็จไว้เบา ๆ แล้วถอนหายใจ เมื่อเทียบกันแล้ว ฝีมือพันแผลของเขากลับไม่ราบรื่นเท่าไร เลือดยังคงซึมออกมาตามบาดแผลจากมีด แต่ประคองไปจนพิธีกรรมจบคงไม่มีปัญหา

เท่านี้ก็พอแล้ว