กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ร่วงหล่น
นี่เป็นคำที่...ชวนให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง
“ก่อนอื่นตัดความเป็นไปได้ที่พวกเขากำลังเล่นบันจีจัมป์ในฝันออกก่อน ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่นอนหลับสงบสุขขนาดนี้ใช่ไหม?” ลั่วเฉินพึมพำ สายตากวาดผ่านใบหน้าอันสงบนิ่งบนเตียงผู้ป่วย
“จะถือว่าผู้ป่วยรายนี้นอนหลับอย่างสงบสุขได้ ก็ต่อเมื่อมองว่าโรคลมชักเป็นของแถมจากการหลั่งโดพามีนมากเกินไปเท่านั้นนะ?” แอนนิซากะพริบตา เอ่ยค้านความเห็นของลั่วเฉินเรื่องห้วงฝันอย่างร่าเริงเบาสบาย:
“แล้วบันจีจัมป์มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันยังไม่เคยลองเลยนะ...”
“มีโรคลมชักด้วย ผมยิ่งมีความอยากรู้อยากเห็นว่าพวกเขารอดชีวิตมาได้ยังไง” ลั่วเฉินปิดหน้า เลือกเพิกเฉยครึ่งหลังของประโยคแอนนิซา: “เอาล่ะ อย่างน้อยนี่ก็พิสูจน์ว่าพวกเขายังไม่เร็วถึงขั้นกลายเป็นผู้ป่วยภาวะพืช