ตอนที่ 126 ร่วงหล่น

“ผู้ป่วยโรคหลับใหลอีกคน……พวกคุณเป็นญาติผู้ป่วยของเขาไหม มาลงทะเบียนตรงนี้หน่อย”

พยาบาลที่เคาน์เตอร์ยกเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นได้พอถูไถ ถามด้วยเสียงแห้งฝืด

เธอดันสมุดลงทะเบียนเล่มบางไปทางลั่วเฉิน ขอบสมุดเล่มบางกระทบกระป๋องกาแฟที่ทำจากอะลูมิเนียมที่ดื่มจนหมดบนโต๊ะ เกิดเสียง ‘ติ๊ง’ แหลมคม ในห้องโถงโล่งกว้างยิ่งเสียดหูเป็นพิเศษ

ข้างหลังลั่วเฉิน แอนนิซากางแขนทั้งสองข้าง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กวาดตามองรอบด้าน ห้องโถงสีขาวสะอาดและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นมอบความรู้สึกปลอดภัยแบบแปลกต่างที่มาจาก ‘ความคุ้นเคย’ และ ‘ความเคยชิน’ ให้กับเธอซึ่งทำงานในวงการแพทย์

แต่ความเงียบเหงาที่เจือปนในบรรยากาศเหมือนเสี้ยวเล็บมือที่ติดอยู่ด้านในเนื้อ ทำให้ไม่อาจผ่อนคลายได้จริง ๆ