ตอนที่ 122 เจ้าลัทธิ ช่วยผมด้วย!

“ท่านเจ้าลัทธิ?!”

ลั่วเฉินเพิ่งลืมดวงตาขึ้น ก็ได้ยินเสียงร้องอุทานสั้น ๆ ดังมาจากด้านหลัง

หันไปมอง เป็นเด็กสาวที่ดูเหมือนอายุไม่ถึง 20 ปี ผมยาวสีทองอ่อนห้อยลงบนไหล่ราวกับน้ำผึ้งไหลริน มหาสมุทรสีครามเบื้องหลังยิ่งทำให้ความตึงเครียดในดวงตาสีม่วงไวโอเล็ตของเธอเด่นชัดขึ้น

อีกฝ่ายกำลังปิดปากด้วยความประหลาดใจ พอเห็นลั่วเฉินหันสายตามา ปลายนิ้วก็ขดตัวเล็กน้อยก่อนจะวางลงอย่างประหม่า ราวกับรู้ตัวว่าทำเสียมารยาท จากนั้นจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คนตรงหน้าก็เป็นนักสืบสวนเหมือนกัน

“ลั่วเฉิน? เรียกว่า... ชื่อนี้ใช่ไหมคะ? ฉันเคยเห็นใบหน้าของท่าน...” เธอละสายตาจากใบหน้าลั่วเฉินอย่างไม่เป็นธรรมชาติ มองไปยังดาดฟ้าเรือด้านข้าง

“ใช่แล้ว ผมชื่อนี้จริง ๆ... คิดว่าคุณคงเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมทีมสืบสวนของผมครั้งนี้ ขอทราบคำเรียกขาน? ในโลกของคุณ เราสองคนรู้จักกันดีไหม?”