ตอนที่ 121 หลังศึกษาเคล็ดวิชา

หลังส่งหลินอวิ่นอู่กลับไป ลั่วเฉินก็ถอนหายใจ เอาผ้าที่ปิดตากระชากออก แล้วพยายามกะพริบตาหลายครั้ง

นิมิตลวงตาในสายตามีสิ่งตกค้างเพียงหมอกพร่ามัวชั้นหนึ่ง มันลดลงจนอยู่ในระดับที่พอรับได้แล้ว อย่างน้อยก็ไม่กระทบการใช้ชีวิตตามปกติ

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งก่อน ลั่วเฉินยังรู้สึกซูบเซียวทั้งกายใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาท้าทายขีดจำกัดพลังเวทของตัวเอง—ทุกหนึ่งชั่วโมงต้องร่ายวิชาสงบโลกีย์ใส่ตัวเองหนึ่งครั้งเพื่อกดดันภาพหลอนเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่ต่างจากคนพิการเลย