กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เฮ้ บางทีพวกคุณอาจจะต้องมาดูตรงนี้นะครับ”
“ของพรรค์นั้นมันเหมาะที่จะให้ทุกคนดูเหรอ”
“งั้นก็นายคนเดียวมาดูนี่แล้วกัน”
ลั่วเฉินที่เดินอยู่ด้านหน้าของทางเดินใต้ดินหยุดฝีเท้าลง เขากดลำแสงไฟฉายให้ต่ำ ลำแสงส่องสว่างไปยังพื้นที่แผ่นศิลาที่ค่อนข้างราบเรียบส่วนหนึ่ง
ด้านบนมีรอยเว้ารูปสี่เหลี่ยมที่เรียงตัวเป็นระเบียบแต่ตื้นลึกไม่เท่ากัน คล้ายกับถูกจงใจสลักเจาะด้วยเครื่องมือบางอย่าง
“นี่คือตัวอักษรชนิดหนึ่งครับ” ลั่วเฉินย่อตัวลง พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด น้ำเสียงแฝงอรรถรสชวนให้หลินอวิ่นอู่ปวดศีรษะ “ผมเคยเห็นอะไรคล้ายคลึงกันนี้ในเอกสารโบราณทางคติชนวิทยาเกี่ยวกับชนเผ่าดั้งเดิมในทวีปอเมริกาใต้”
เขาถือโอกาสถ่ายภาพถ่ายไว้หนึ่งใบ “คิดไม่ถึงเลยว่าตัวอักษรแบบนี้จะถูกมนุษย์งูนำมาใช้ด้วย”