กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลินอวิ่นอู่จ้องมองลั่วเฉินด้วยสายตาที่ยากจะพรรณนา
ภาพจำที่ทิ้งไว้ตั้งแต่พบกันครั้งแรก — “ท่าทีอ่อนโยน มีความเป็นมนุษย์มากกว่านักไสยศาสตร์ที่รู้จักก่อนหน้านี้ ติดสมองติดรักไปหน่อย” — แตกสลายสิ้นเชิงในชั่วขณะนี้
แม้แต่คนประหลาดที่สุดในหมู่นักไสยศาสตร์เหล่านั้น ก็หายากที่จะมีใครผ่าชำแหละซากศพอสุรกายได้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน เรียบเรียงความน่าสะพรึงกลัวในนั้น แล้วกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบอกมุกเย็นชาและให้ข้อเสนอให้กระโดดลงด้านในหลุมไฟตรง ๆ ได้!