ตอนที่ 105 เรียกคนมาช่วยได้ แล้วผมจะดวลเดี่ยวทำไม

เมื่อจางเฟยอวี่ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏสู่เปลือกตาคือความมืดมิดแห่งยามค่ำอันคุ้นเคย และเงาร่างผู้คนมากมายในเครื่องแบบสีต่าง ๆ กำลังเดินไปมาอย่างเร่งรีบ

“ดวงตาลืมขึ้นแล้ว เขาตื่นแล้ว”

ชายแปลกหน้าคนหนึ่งในเสื้อกาวน์ก้มตัวลงมองเขา จากนั้นหันไปพูดกับคนข้าง ๆ ว่า “ฉีดเพิ่มอีกเข็ม ให้จิตสำนึกเขาตื่นเต็มที่”

“ยานี้ฤทธิ์ดีนะ สะดวกเตรียมให้ผมสักหลอดใส่กระเป๋าเอวไหม” เสียงลั่วเฉินดังมาจากข้าง ๆ หมอ

จางเฟยอวี่หันลำคอที่แข็งทื่อไปทางซ้ายอย่างช้า ๆ ลั่วเฉินยืนอยู่ตรงนั้น กำลังสวมชุดสำหรับการป้องกันคล้ายผ้าดำชั้นหนึ่งอย่างงุ่มง่ามเล็กน้อยภายใต้การช่วยเหลือของหลิง เนื้อผ้าหนาทึบส่งเสียงซู่ซ่า