กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ผ่านปริศนามาห้าครั้ง เจ้านี่ปิดบังได้แนบเนียนจริง ๆ ... ถ้าผมไม่คิดมาตลอดว่าคนโง่ขนาดนั้นมาเป็นนักสืบสวนจะอยู่ได้ไม่นาน ผมก็คงถูกนายหลอกไปแล้ว เงื่อนไขการออกจากปริศนาของนายคืออะไร?”
ลั่วเฉินเอนร่างกายช่วงบนไปด้านหลังเล็กน้อย พิงพนักเก้าอี้ มองจางเฟยอวี่ที่กำลังแคะฟันอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
ตั้งแต่สถานะถูกเปิดเผย บุคลิกนักเรียนมัธยมปลายที่ไร้เดียงสาและซื่อ ๆ ก็ถูกดึงออกจากตัวอีกฝ่ายจนหมดสิ้น ตอนนี้คนที่เอนตัวบนเก้าอี้คือจอมเก๋าเจ้าเล่ห์ที่หัวคิ้วและหางตาล้วนเผยแววของคนไม่ยี่หระ
เขายิ้มกว้างเผยฟัน ทิ้งไม้แคะฟันแบบทำโดยพลัน “โอ๊ย ๆ เรื่องปริศนาค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นี่”