กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โรงพยาบาลเทศบาลที่สาม ชั้นใต้ดินชั้นที่สอง
ระเบียงทางเดินยาวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะส่องแสงขาวเย็นชาอย่างสม่ำเสมอ อาบกำแพงสีเขียวอ่อนทั้งสองฝั่งจนซีดเผือด
“ศพของเจียงเยี่ยนอยู่ที่นี่ไม่ผิดใช่ไหมครับ?” ลั่วเฉินเดินตามหลังผู้รับผิดชอบอยู่ครึ่งก้าว เสียงของเขาสะท้อนแผ่ว ๆ ในระเบียงทางเดินอันโล่งกว้าง
ผู้รับผิดชอบหันหน้ามาเล็กน้อย เขาเป็นชายรูปร่างท้วม สวมเสื้อกาวน์ สีหน้าราวกับสวมหน้ากากยาง พวงกุญแจตรงเอวส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง เพิ่มความมีชีวิตชีวาครึ่งส่วน แต่เพิ่มบรรยากาศภาพยนตร์สยองขวัญถึงเก้าส่วน
น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้ความรู้สึก “หมายถึงหมายเลขประจำตัว 14-M-57 ใช่ไหม? ใช่ อยู่ด้านใน”
“คุณไม่จำชื่อพวกเขาเหรอครับ?”
“ไม่จำอยู่แล้ว”