ตอนที่ 68 ให้ความรู้สึกเหมือนหมดแรง

สิ้นเสียงไม่ทันไร ข้อมือของลั่วเฉินก็ชาแปลบ แรงมหาศาลที่ยากจะต่อต้านส่งผ่านมาตามตัวปืน นิ้วมือคลายออกจากด้ามปืนโดยไม่รู้ตัว

พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ปืนยาสลบก็เปลี่ยนมือไปเสียแล้ว ปากกระบอกปืนเล็งตรงมาที่ตนเอง ไวต์เหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย—

แกร๊ก

เป็นเสียงเบา ๆ ของนกสับที่กระทบความว่างเปล่า กระสุนยาสลบถูกยิงจนหมดแล้ว

เดิมทีลั่วเฉินก็ไม่ได้หวังพึ่งให้กระสุนยาสลบได้ผลอยู่แล้ว การยิงเมื่อครู่ก็แค่เพื่อใช้กระสุนจนหมด และก็...

ทำให้ไวต์ชะงักงัน เพื่อแย่งชิงเวลาอันมีค่าอันแสนสั้นที่เพียงพอต่อการร่ายมนตร์ให้เสร็จสิ้น!

“Grasp naf abysmal r'luhhorhupadgh!” (วิชาคว้าจับห้วงสมุทร)

ปัง!

พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไร้รูปร่างไร้สสาร แต่กลับหนักอึ้งดั่งห้วงสมุทรลึกหมื่นจั้งกรอกกระหน่ำลงมาจากด้านบนศีรษะของไวต์อย่างดุดัน!