ตอนที่ 45 ทวิภาวะแห่งความสงสัยและการเชื่อตามอย่างตาบอด

ด้านในฝ่ามือของศพดูเหมือนจะยังหนีบกระดาษไว้หน้าหนึ่ง ด้านบนมีลายมือที่ชัดเจนปรากฏอยู่:

【ด้วยเหตุนี้ สองคนอันได้แก่นักคติชนวิทยา นักเขียน กับค้างคาวดูดเลือดแสนไร้เดียงสาตัวนั้นจึงตามมาจนถึงห้องหนังสือ และพบด้วยความประหลาดใจว่าเจ้านายของคฤหาสน์ได้ตายไปนานแล้ว】

【จนกระทั่งถึงบัดนี้ “นักเขียน” จึงค่อยค้นพบว่าความเป็นจริงไม่ใช่เรื่องเล่า ไม่อาจยอมรับการเรียบเรียงของตนเองได้】

“นี่มันอะไรกัน...” ลั่วเฉินซ่อนกระดาษหน้านี้ไปอย่างแนบเนียน พลางพกไว้ซึ่งความเสียดายที่ไม่อาจค้นตรวจสถานที่เกิดเหตุอย่างละเอียด เขาทำการตรวจสอบศพเบื้องต้นเสร็จสิ้น แล้วยืดตัวขึ้นอย่างช้า ๆ เขาหันไปหาอีเหลียงที่ยืนทื่อเป็นไก่ไม้อยู่ด้านข้าง ยื่นมือออกไปแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง:

“กล้องคืนผม”