ตอนที่ 43 ข้อพิพาท

เปิดไฟ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรวมตัวกันในห้องเดียวที่ยังสมบูรณ์ไร้ความเสียหายอย่างห้องนอนของอีเหลียง ทุกคนมองหน้ากัน บรรยากาศเงียบหายไปอย่างพิสดาร มีเพียงเสียงผ้าพันแผลฉีกกระชาก "แควก" ตอนที่ลั่วเฉินพันแผลให้เสี่ยวหานดังเป็นระยะ ๆ รับหน้าที่เป็นเสียงภูมิหลัง

"คือว่า..." อีเหลียงนั่งประหม่า อยู่ที่ขอบเตียง สายตากวาดไปทางระเบียงทางเดินมืดสลัวนอกประตูบ่อย ๆ อย่างกระวนกระวาย เสียงแห้งฝืด "เอ่อ มีใครช่วยบอกผมได้ไหม ว่าตะกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

กัวข่ายเทียนลังเลครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เริ่มเรียบเรียงคำพูด แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้งในมุมมองของเขา สะดุ้งตื่นกลางดึก เห็นลั่วเฉินกำลังจะเตะประตู จากนั้นก็ร่วมแรงกันต่อสู้กับอสุรกาย และการระเบิดกะทันหันของมัน...