ตอนที่ 24 เมืองเก่า

พร้อมไปกับเสียงเสียดสีของโลหะอันอับทึบและเสียงลากยาวดัง “เอี๊ยด——” ราวกับลมรั่ว รถไฟเทียบชานชาลาอันเรียบง่ายจนดูทรุดโทรมแห่งหนึ่งอย่างช้า ๆ

ลั่วเฉินกับโจนส์ยกสัมภาระเรียบง่ายของตนขึ้น แล้วเดินลงจากรถไฟตามผู้โดยสารประปรายไม่กี่คน ชานชาลาเล็กมาก หลังคาไม้มีชั้นสีหลุดร่อน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเย็นเยียบของโลหะ ตัวอักษรที่มีรอยสนิมเกรอะกรังบนป้ายสถานีสะกดเป็นคำว่า “เอเลน”

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรมาก พลางคลี่แผนที่วาดมือที่แนบมากับจดหมายว่าจ้าง แม้กระดาษจะหยาบกร้าน เส้นสายเรียบง่าย ทว่าเส้นทางจากสถานีมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองเล็กกลับระบุไว้ชัดเจนเพียงพอ

พวกเขาเดินมุ่งหน้าไปตามถนนโรยกรวดที่ใบไม้ร่วงปกคลุมไปครึ่งหนึ่ง สองข้างทางเป็นต้นไม้ใหญ่สูงใหญ่เขียวชอุ่ม เรือนยอดไม้บดบังฟ้าดิน แสงสว่างในป่าดูสลัวมืดไปบ้าง