ตอนที่ 13 ดุจแหวกว่ายในความว่าง

สีหน้าของลั่วเฉินกับจางหลานถูเปลี่ยนไปพร้อมกัน แทบจะในชั่วพริบตาที่เสียงดังขึ้น ทั้งคู่ก็ออกเดินทางทันที สองคนคว้าจับราวบันไดที่ด่างพร้อยอย่างฉับพลัน ก้าวข้ามทีละสองขั้นวิ่งตะบึงขึ้นด้านบน

ฝีเท้าเหยียบลงบนไม้ผุส่งเสียงทึบ “ตึงๆ” ถี่กระชั้น ฝุ่นผงร่วงกราว แต่พวกเขาไม่สนใจเรื่องการอำพรางตัวแล้ว ขอแค่เร็วกว่าเดิมสักครึ่งวินาทีก็ยังดี เพื่อมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนฝ่ายเดียวกันก่อนที่ตาชั่งแห่งการต่อสู้จะเอนเข้าข้างศัตรู

ทว่า สิ่งที่เอียงไปก่อนหน้าตาชั่งแห่งการต่อสู้หนึ่งก้าว ก็คือตัวพวกเขาเอง

ในชั่วพริบตาที่ไปถึงหัวมุมบันได แรงลอยตัวที่พุ่งขึ้นด้านบนสายหนึ่งก็ผุดออกมาอย่างฉับพลัน ยกค้ำร่างของลั่วเฉินให้ลอยขึ้น เท้าซ้ายที่ก้าวออกไปแตะไม่ถึงพื้น ขณะเดียวกัน แกนลำตัวก็โน้มตัวไปข้างหน้า ทำลายจนพังการควบคุมจุดศูนย์ถ่วงของสมอง ทำให้ร่างกายพลิกคว่ำไปข้างหน้า 90 องศา