ตอนที่ 7 วัดวาอาราม

ศาลเจ้าฉาวเซิงตั้งอยู่บนแหลมที่ยื่นออกไปทางมหาสมุทรบริเวณมุมตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้าน พิงด้านหลังกับหินภูเขา เบื้องหน้าคือทะเลสีครามเข้ม

บันไดหินสู่หน้าศาลสูงชันและเก่าแก่ ตามร่องแยกมีตะไคร่น้ำสีดำเข้มแผ่ขยายหนาแน่น เหยียบลงไปรู้สึกถึงความยืดหยุ่นชื้นหนานุ่ม แต่กลับไม่ลื่นเท้าเหนือความคาดหมาย

แสงสว่างในที่แห่งนี้ก็ดูมีความผิดปกติ โครงสร้างศาลเจ้าสร้างอิงภูเขา ผลักไสแสงตะวัน แม้ในบ่ายฤดูร้อนอันแผดเผานี้ แสงอาทิตย์กลายเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ ได้แต่เลื่อนผ่านมุมชายคาและสันหลังคาอย่างไร้เรี่ยวแรง ไม่เคยสามารถรุกล้ำเข้าพื้นที่หน้าโถงได้จริง

ความหนาวชื้นอึมครึมที่ไม่อาจสลายไปแผ่กระจายชิดพื้นดิน ทำให้เพียงเข้าใกล้ก็สันหลังเย็นวาบ แม้แต่ซ่งสวีเหลียงผู้สีหน้าสงบและเดินนำหน้าสุดเป็นคนนำทาง เมื่อเท้าขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายก็ลังเลอย่างชัดเจน: