ตอนที่ 6 เสียงและพิธีบวงสรวง

วันรุ่งขึ้น

นาฬิกาชีวภาพปลุกให้ลั่วเฉินตื่นขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่เต็มเปี่ยมภายในร่าง จึงผ่อนลมหายใจเบา ๆ จิตสำนึกยังไม่แจ่มชัดเต็มที่ เขาเคยชินกับการกวาดสายตามองไปรอบห้อง—

สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ข้างหน้าต่าง

เหลียงจิ่วเซิงยืนอยู่ตรงนั้น หันหลังให้ห้อง หันหน้าไปทางหน้าต่าง ไม่ขยับเขยื้อน ประหนึ่งรูปสลัก

“พี่เหลียง?” ลั่วเฉินเพรียกหาด้วยเสียงแผ่วเบา

“รูปสลัก” นั้นจึงมีปฏิกิริยา เหลียงจิ่วเซิงหันกลับมาช้าอย่างยิ่ง ท่าทางฝืดฝาดใกล้เคียงกับสนิมกัดกร่อน เมื่อใบหน้าของเขาหันเข้าหาแสงภายในห้องเต็มที่ ใจของลั่วเฉินก็จมลงเล็กน้อย

นั่นคือใบหน้าที่เหนื่อยล้าจนเกือบด้านชา ผิวหนังทอประกายสีเทาอมเขียวใต้แสงยามเช้า ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยในดวงตาดุจใยแมงมุม บางครั้งกระตุกเพียงครู่หนึ่ง ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา