ตอนที่ 3 ไปถึง

“ถึงแล้ว ที่นี่แหละ”

คนขับซ่งต้าหย่งจอดรถนิ่งข้างอาคารไม้หลังเล็กสูงราวสามชั้น หันกลับมา แล้วเพิ่มเสียงใส่ผู้โดยสารสามคนที่อยู่เบาะหลังซึ่งสะลึมสะลือราวกับใกล้จะหลับสนิทตาย: “ทุกท่าน ตื่นได้แล้ว——ถึงสถานีแล้วจ้า!”

“เอ่อ……”ลั่วเฉินกดขมับที่หนักอึ้ง ค่อย ๆ ลืมตา มองทิวทัศน์อันมัวสลัวนอกหน้าต่างอย่างสับสน จนสายตาไปจับอยู่ที่อาคารไม้เก่าหลังนั้นซึ่งมีป้าย “โรงแรม” เขาจึงสะดุ้งได้สติ จำสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ได้

“เกิดอะไรขึ้น……เมื่อกี้เราสามคนหลับกันหมดเลยเหรอ?”จางหลานถูที่อยู่ข้าง ๆ พึมพำเสียงแผ่วเบา สีหน้าเองก็ง่วงงัวเงียไม่ต่างกัน หางตายังมีความเหนื่อยหลงเหลืออยู่

“ไม่ชอบมาพากลเลย”