กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
กว่าลั่วเฉินกับจางหลานถูจะเดินเข้าใกล้รถตู้ พวกเขาจึงตระหนักว่ารถคันนี้ไม่เหมือนรถสำหรับพานักท่องเที่ยวเอาเสียเลย
สีตัวถังรถหมองคล้ำ ถูกเคลือบด้วยฝุ่นซีดเผือดคล้ายคราบเกลือที่ล้างไม่ออก ร่องยางมีก้อนโคลนแห้งเหือดและเศษใบไม้แห้งฝังลึกอยู่ ตัวอักษรติดข้างรถเหลืองซีดและย่นยับไปนานแล้ว ขอบม้วนงอหลุดร่อน ราวกับผ่านประสบการณ์ชื้นแฉะและการตากแดดมาหลายรอบ
ชั่วพริบตาที่ดึงประตูรถเปิด กลิ่นบุหรี่เก่าแก่ก็ปะทะเข้าที่ใบหน้า ไม่ใช่กลิ่นที่รถสำหรับต้อนรับนักท่องเที่ยวควรมีเอาเสียเลย
ลั่วเฉินหันไปมองจางหลานถู สื่อด้วยสายตา: คุณคิดว่านี่คือรถมารับเราไปพักร้อนจริง ๆ เหรอ