บทที่ 167: อาจารย์เปรียบเสมือนพ่อ

บทที่ 167: อาจารย์เปรียบเสมือนพ่อ

ระหว่างทางเจออุปสรรคอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ต้องทำก็ยังต้องทำต่อ โชคดีที่ศิษย์อาสี่ตาไม่ได้รับงานเพิ่มอีก

ไม่อย่างนั้นเย่เซียวคงเกือบกลายเป็นผีดิบไปแล้ว

การกระโดดดึ๋งๆ แบบนี้ ถ้าไม่มีประสบการณ์ฝึกฝนเป็นสิบกว่าปี ก็กระโดดออกมาไม่ได้หรอก

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ เย่เซียวมองไปยังพื้นที่ไกลออกไปด้านหน้า ก็เห็นเรือนไผ่สองหลังตั้งเด่นอย่างผิดที่ผิดทางอยู่กลางหุบเขาลึก

นักพรตสี่ตานั่งอยู่บนศพเดินได้ ยืดเส้นยืดสาย หมุนคอที่แข็งเกร็งไปมา แล้วหาวออกมา

“ฮ้าว...ในที่สุดก็ถึงสักที เหนื่อยชะมัด...”

เย่เซียวถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่กระโดดดึ๋งๆ ต่อไปในใจ ‘เหนื่อยบ้าอะไร เมื่อกี้เสียงกรนดังขนาดนั้น นายไม่ได้ยินเลยหรือไง’

ตอนนี้เขาไม่อยากขยับแม้แต่ก้าวเดียวแล้ว