บทที่ 157: สะเทือนวงการผู้บำเพ็ญแห่งฮ่องกง

บทที่ 157: สะเทือนวงการผู้บำเพ็ญแห่งฮ่องกง

เย่เซียวหัวเราะเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร

ล้อเล่นน่า ตอนนั้นกว่าจะให้อันเจียงช่วยตามหาบุรุษหยางปลายวาระได้ก็เล่นเอาลำบากไม่น้อย

อายุเก้าสิบเก้าปี เป็นชายพรหมจรรย์ แถมยังมีผมด้วย!

ไม่ต้องพูดเลยว่าเงื่อนไขทั้งสามข้อมารวมกันแล้วหายากแค่ไหน

นี่มันหยางสุด ๆ ต่อให้ผีสาวยั่วยวนเข้าใกล้ก็คงถูกย่างจนไหม้เกรียม

ถามถึงไฟราคะงั้นเหรอ?

ชายพรหมจรรย์เก้าสิบเก้า C แบบนี้ ต่อให้เป็นใครก็อยากลองทั้งนั้น จะมีไฟราคะก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง?

นักพรตคางคกกุมหน้าอก รีบตัดการเชื่อมต่อกับรูปปั้นหัวคางคกร่างมนุษย์ แล้วพูดว่า “นาย...นายช่างต่ำช้า กล้าใช้วิธีอสูรชั่วร้ายแบบนี้...”

“เดี๋ยว ๆ อย่าพูดมั่วสิ วิถีเครื่องหอมถึงจะเป็นศาสตร์นอกรีต แต่ก็ไม่ใช่วิถีชั่วร้าย...”