บทที่ 142: ความแค้น

บทที่ 142: ความแค้น

“ใช่ นายไม่พูดฉันก็นึกไม่ถึง...”

“อืม นั่นสิ ไม่มีสายเลือดสายตรงเลยสักคน”

“ก็จริง หรือว่าพวกเขาไปเกิดใหม่แล้ว?”

“ก็ไม่แน่...”

เหล่าผีพากันกระซิบกระซาบ

แววสงสัยวาบผ่านดวงตาของหลิวจื้ออวี่ เขาเองก็รู้สึกว่ามันแปลก

ญาติสายรองที่อายุมากกว่าปู่ย่าของเขายังไม่ได้ไปเกิดใหม่ แล้วปู่ย่าของเขาจะไปเกิดใหม่แล้วได้ยังไง?

เย่เซียวที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังและหันมองไปไกลๆ

ไอหยินจากที่ไกลๆ กำลังแผ่ขยายเข้ามา เข้มข้นกว่าตอนที่เจอยักษาหลายเท่า จนดูเหมือนจะมีสีดำเจือปนอยู่รางๆ