บทที่ 112: เจ้อกู

บทที่ 112: เจ้อกู

“หัวหน้าสาขา แย่แล้ว...”

อาลี่หน้าซีดเผือด เหงื่อไหลท่วมศีรษะ ขาทั้งสองข้างสั่นระริก เห็นได้ชัดว่าทั้งเครียดและหมดแรง

โอวหยางอี้ขมวดคิ้วแน่น “ลนลานอะไรขนาดนั้น? ไม่รู้จักสำรวมเลยรึไง?”

พูดจบ เขาก็กดเสียงต่ำลง “บ้าเอ๊ย ถ้าแกยังลนลานแบบนี้แล้วคนนอกมาเห็นเข้าจะทำยังไง?”

ต้องรู้ก่อนว่าเขายังควบคุมสาขาย่อยได้ไม่เต็มที่ และไม่รู้ว่าข้างในมีสายของจางเสี่ยวเฟิ่งอยู่กี่คน

อาลี่หดคอ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“เกิดเรื่องกับอาเจี๋ยฝั่งนั้นงั้นเหรอ? หึ...ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นจางเสี่ยวเฟิ่งสารเลวนั่นแน่ๆ

พูดมา ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

โอวหยางอี้พอจะคาดเดาได้อยู่แล้ว จึงเตรียมใจไว้ล่วงหน้า