กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 94: กลิ่นศพและจุดด่างศพ
เย่เซียวเปิดม่านประตูที่ค่อนข้างหนาออก กลิ่นอายเย็นเยียบก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ชิงหมิงที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขาก็พัดปีกอย่างกระสับกระส่าย
ชั้นหนึ่งเป็นร้านจำหน่ายเครื่องประดับทองคำและเงิน ตามหลักแล้วลูกค้าน่าจะมีไม่น้อย แต่ตอนนี้กลับมีเพียงพนักงานขายไม่กี่คนยืนคุยกันข้ามเคาน์เตอร์อย่างเอื่อยเฉื่อย
“เอ๊ะ? ทำไมพอเข้ามาแล้วรู้สึกเย็นๆ ล่ะ...”
อันหมิงหมิงหดคอ พลางถูแขนที่เต็มไปด้วยขนลุกชัน
ส่วนหยางเป้ยกลับเคยชินกับเรื่องนี้แล้ว เพราะทุกครั้งที่เธอมาที่นี่ก็เป็นแบบนี้ตลอด
“เฮ้อ...เห็นไหม ที่นี่เงียบเหงาแบบนี้แหละ...”
หยางเป้ยชี้ไปยังห้างสรรพสินค้าที่แทบไม่มีลูกค้าอย่างจนใจ
เย่เซียวไม่พูดอะไร เดินหน้าต่อไป