เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelBox-TH
หยดเลือดสีแดงข้นบนผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าของป้าสมศรี... เป็นสัญลักษณ์อันโหดร้ายของความเจ็บไข้ได้ป่วย และเป็นความโหดเหี้ยมของระบบสิทธิบัตรผูกขาดที่ปิดกั้นสิทธิการรักษาของมนุษย์!
ยามเช้าที่ตรอกคลองถมในวันนี้ปกคลุมด้วยความเงียบเหงาและหม่นหมองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เตาขนมครกของป้าสมศรีที่เคยส่งกลิ่นหอมฟุ้งและเสียงน้ำแป้งฉ่าเร่าร้อนยามตีสี่ กลับตั้งสงบนิ่งเย็นชืดอยู่หน้าร้านตึกแถว JunkTech มีเพียงเสียงกวนน้ำส้มสายชูและเขียงส้มตำของป้านวลที่ดังแว่วมาเบาๆ คล้ายพยายามกลบความอึดอัด
ป้าสมศรี แม่ค้าชราในวัยห้าสิบห้าปี กำลังนั่งพิงเสาปูนหน้าร้านตึกแถวด้วยใบหน้าซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด ร่างกายของเธอซูบผอมลงจนกระดูกไหปลาร้าโปนชันอย่างเห็นได้ชัด มือที่สั่นเทาพยายามเกาะกุมหน้าอกด้านซ้ายแน่น ก่อนจะไอโขลกๆ ออกมาจนตัวโยน ร่างกายสั่นสะท้านแทบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น
"ป้าสมศรี! ดื่มน้ำอุ่นก่อนค่ะป้า" รินรดารีบย่อตัวลงประคองแก้วน้ำขิงร้อนๆ ส่งให้ด้วยความตกใจ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่เย็นเฉียบและแห้งกร้านของแม่ค้าชรา
ข้างๆ กันนั้น ป้านวลกุมมือเพื่อนสนิทไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาคลอเบ้า
"หมอที่โรงพยาบาลใหญ่เขาว่ายังไงบ้างล่ะนวล?" เจ๊หงส์ที่เดินข้ามฝั่งถนนมาสมทบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด