กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 ฝ่ามือตบฉาดใหญ่ก็ใช้ได้เหมือนกันแฮะ!
โรงอาหารสถานีตำรวจเมืองหลงไห่ ชั้นสอง
เหล้าผ่านไปสามรอบ กับข้าวผ่านไปห้ารสชาติ
ผู้กำกับเฉินเอ่ยปากชื่นชมซูอวิ๋นไม่ขาดปาก
ถ้าไม่ใช่เพราะผู้กองหงคอยปรามเอาไว้บ้าง เกรงว่าท่านผู้กำกับคงได้นับพี่นับน้องกับซูอวิ๋นไปแล้ว
“พี่…… ตอนนี้พี่ดังเป็นพลุแตกแล้ว แม้แต่ผู้กำกับเฉินยังอยากชวนพี่ด้วยตัวเองเลย!” หวังฝานหัวเราะร่า
ใครดูก็รู้ทั้งนั้นว่า ขอแค่ซูอวิ๋นเอ่ยปาก ในหน่วยสืบสวนของสถานีตำรวจย่อมต้องมีที่ว่างสำหรับเขาอย่างแน่นอน
“พอได้แล้ว อย่ามัวแต่โม้เลย หัวมึนๆ นิดหน่อยแล้ว กลับไปนอนกันเถอะ”
ทั้งสองคนถูกขอให้อยู่ค้างคืนที่สถานีตำรวจ
ยังคงเป็นห้องพักชั่วคราวห้องเดิม และยังคงเป็นห้องเตียงใหญ่ที่ห่างหายไปนานห้องเดิม