Chapter 0382

ตอนที่ 382 จดหมายที่เขียนค้างไว้ครึ่งเดียว

“พี่เหยี่ยน วันนี้เหตุใดจึงเกียจคร้านเช่นนี้เล่า?”

ซูเนี่ยนประคองขอบประตูแล้วก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือ น้ำหิมะที่ติดมากับพื้นรองเท้าทิ้งรอยเปียกจางๆ ไว้บนพื้น

ไฟในกระถางถ่านดับลงแล้ว

ในห้องเหลือเพียงกลิ่นหมึกเขม่าสนและกลิ่นกระดาษเย็นเยียบ ลมหนาวสายหนึ่งลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา เป่าให้กระดาษแผ่นนั้นข้างกายเสิ่นเยี่ยนไหวสะบัด มุมกระดาษครูดผ่านข้อมือเสื้อของเขาเป็นจังหวะ

เขากำลังฟุบลงบนโต๊ะ ข้างแก้มหนุนทับอยู่บนแขน

ผมสีขาวดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย แว่นแก้วผลึกวางอยู่ข้างจานฝนหมึก แท่งหมึกแช่อยู่ในแอ่งหมึกที่ยังไม่แห้งราวกับว่าฝนหมึกไปได้ครึ่งทางก็ง่วงจนหลับไปเสียแล้ว

ซูเนี่ยนเดินเข้าไปหา ก่อนอื่นนางคลายเสื้อตัวนอกที่คลุมอยู่บนไหล่ของตนออก

“จะนอนก็ไม่รู้จักรหาเสื้อมาเพิ่ม อายุ 89 ปีแล้ว ยังต้องให้ข้าคอยเฝ้าดูอยู่ทุกวันอีก”

นางนำเสื้อคลุมไปวางบนไหล่ของเสิ่นเยี่ยน