กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 320 การปล่อยวางของจ้าวหลิง
เท้าที่ซูเนี่ยนก้าวข้ามธรณีประตูหยุดค้างอยู่กลางอากาศ
จ้าวหลิงก้มหน้า แผ่นหลังของเขายังคงยืดตรงแน่ว
น้ำหิมะหยดลงมาตามปลายผม กระทบหลังมือที่กำกันแน่น ผิวของเขาหนาวจนกลายเป็นสีเขียวซีด
“เจ้าทำสิ่งใดกัน?”
นางก้าวลงจากบันได พื้นรองเท้าบูตเหยียบย่ำแผ่นน้ำแข็งบางจนแตกละเอียด
จ้าวหลิงไม่ลุกขึ้น เพียงหยิบธูปที่จุดไปครึ่งหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วปักลงบนพื้นหิมะ “ให้ข้าพูดเท่าเวลาหนึ่งก้านธูปเถิด”
“บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดี ลุกขึ้นก่อนเถิด”
“คุกเข่าพูดเช่นนี้แหละ ถึงจะไม่เผลอทำตัวเลอะเลือนกลางคันอีก”
วาจาที่แฝงความหยามหยันตัวเองปลิวไปกับสายลม ซูเนี่ยนชะงักมือที่ยื่นออกไป ก่อนจะดึงกลับเข้าไปในแขนเสื้อ