กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 312 จดหมายลับของราชครู
ยามที่บ่าวชราผู้นั้นรับจดหมายมา ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับขี้ผึ้งผนึกที่ยังไม่แห้งสนิท
เขาไม่ได้ถามว่าภายในเขียนสิ่งใดไว้ เพียงเก็บจดหมายเข้ากระเป๋าเสื้อชั้นในแนบกาย สองชั่วยามผ่านไป ประตูด้านข้างจวนจอหงวนเปิดออก ซูเนี่ยนออกมารับผู้มาเยือนเข้าสู่ห้องหนังสือด้วยตนเอง
“ราชครูเฒ่าสบายดีหรือไม่?”
“นายท่านไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน” บ่าวชรากดเปลือกตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยลงต่ำ “ใต้เท้าอ่านจดหมายแล้วจะเข้าใจเองขอรับ”
กลอนประตูถูกลงล็อค
ซูเนี่ยนแกะผนึกออก บนกระดาษมีเพียงอักษรแปดตัว
ภายในสามวัน จักต้องเกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญ
ด้านล่างยังมีอักษรแถวหนึ่งที่เล็กกว่าเล็กน้อย
“จงปกป้องคนที่เจ้าควรปกป้องเถิด ส่วนข้าจะปกป้องกฎหมายที่ควรปกป้องเอง”