กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 261 การอยู่ลำพังในห้องหนังสือกับกระดุมทองแดงหนึ่งเม็ด
เมื่อซูเนี่ยนเห็นประโยคที่เสิ่นเยี่ยนตอบกลับมาว่า “คนหวานกว่าขนม” นางเกือบทำถ้วยชาในมือร่วงคว่ำลงบนโต๊ะ
นางจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นอยู่ครู่ใหญ่ ใบหูค่อย ๆ แดงซ่านขึ้นมา ทว่ายังคงปากแข็งพึมพำ “ท่านมหาเสนาบดีเดี๋ยวนี้เขียนอักษรได้ไม่สำรวมเอาเสียเลย”
เสิ่นอวิ๋นชะโงกหน้าเข้ามาจากประตูพอดี นางยิ้มจนตาหยี “พี่สะใภ้ พี่ชายข้าให้ท่านไปกินข้าวที่จวนเย็นนี้”
ซูเนี่ยนรีบยัดกระดาษใส่เข้าไปในแขนเสื้อ “รู้แล้ว”
เสิ่นอวิ๋นจงใจลากเสียงยาว “แค่กินข้าวหรือ?”
ซูเนี่ยนเงยหน้ามองนาง “ไม่อย่างนั้นหรือ? เจ้ายังอยากให้เขาเชิญข้าไปดูบัญชีเก่ากรมคลังหรือไร?”
เสิ่นอวิ๋นถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้ “พวกท่านทั้งสองนี่ช่าง... ปากแข็งพอกันทั้งคู่จริงๆ”