Chapter 0216

ตอนที่ 216 ผู้ใดกล้าว่าเขา ข้าจะทำให้ผู้นั้นหุบปากเอง

คำพูดของจ้าวหลิงยังไม่ทันจบ ซูเนี่ยนก็รู้แล้วว่าประโยคต่อจากนั้นฟังดูแย่เพียงใด

นางยืนอยู่หน้าประตูข้างจวนรองเสนาบดี สายลมยามค่ำคืนแทรกซึมผ่านขอบแขนเสื้อเข้าไป นิ้วมือนางกำแน่นขึ้นทีละน้อย

เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดนั้นชัดเจน ทว่านางกลับทำประหนึ่งไม่รู้สึก

จ้าวหลิงมองนาง ลำคอขยับขึ้นลง “ซูเนี่ยน อย่าได้ฟังคำสกปรกเหล่านั้นเลย”

ซูเนี่ยนเงยหน้าขึ้น “ข่าวลือถึงหูเจ้าแล้วหรือ?”

จ้าวหลิงไม่ส่งเสียง

นั่นคือคำตอบ

สังคมขุนนางในนครหลวงนั้นเก่งกาจที่สุดเรื่องการนำคำพูดครึ่งประโยคมาเคี้ยวจนกลายเป็นมีด

เสิ่นเยี่ยนช่วยดื่มเหล้าให้สองครั้ง คำกล่าวที่เบาหูที่สุดคืออัครมหาเสนาบดีรักคนมีความสามารถ เสียดายพรสวรรค์ของบัณฑิตจอหงวน หากฟังให้ร้ายกว่านั้นคือซูเนี่ยนเกาะอำนาจอัครมหาเสนาบดี พึ่งพาเสิ่นเยี่ยนจึงมีวันนี้