เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 202 นางพุ่งเข้าสู่อ้อมกอด มือของเขาเกือบควบคุมไม่อยู่
ซูเนี่ยนกำพู่กันไว้แน่น นางไม่ได้ขยับตัวอยู่ครู่ใหญ่
เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ที่หน้าประตู ภายนอกชุดขุนนางสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่สีเรียบ ในมือถือกล่องใส่อาหารไว้อย่างมั่นคง สายลมยามราตรีพัดผ่านด้านหลังเขาเข้ามา นำความเย็นเยียบเพียงเล็กน้อยมาด้วย ทั้งยังช่วยโชยกลิ่นหมึกอันอับชื้นภายในสำนักหานหลินให้จางลงไปบ้าง
“ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
เมื่อเอ่ยปาก ซูเนี่ยนถึงได้รู้ตัวว่าเสียงของตนแหบพร่าไปบ้าง
เสิ่นเยี่ยนเดินเข้าไปในห้องรับรองด้านข้าง ก่อนวางกล่องอาหารไว้ข้างโต๊ะ
“ผ่านทางมา”
ซูเนี่ยนมองดูสำนักหานหลินที่ว่างเปล่าในยามดึกสงัด ก่อนจะหันมามองเขา
ท่านมหาเสนาบดีถือกล่องอาหารผ่านมายังสำนักหานหลินในยามค่ำคืนเช่นนี้
คำพูดนี้แม้แต่หลอกลู่ชิงขวนให้เชื่อยังยากเหลือเกิน