เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 170 เขากล่าวว่าจะปกป้องนาง แต่นางกลับยืนกรานที่จะเดินไปเอง
ยามที่ซูเนี่ยนกลับถึงสำนักศึกษา ลู่ชิงกำลังนั่งยอง ๆ กัดซาลาเปาอยู่ที่หน้าหอพัก
เขาเห็นนางเดินมาจากใต้ระเบียง แววตาก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดทันที “พี่เนี่ยน เจ้าไม่ได้ออกไปทางประตูด้านข้างหรอกหรือ? เหตุใดจึงนานนัก?”
ซูเนี่ยนสีหน้าไม่เปลี่ยน “หลงทาง”
ลู่ชิงเกือบสำลักซาลาเปา “จากสนามสอบหลวงมาถึงสำนักศึกษามีแค่ถนนเดียว เจ้าไปหลงที่ไหนมา?”
ซูเนี่ยนยื่นมือไปหยิบซาลาเปาครึ่งลูกในกระดาษน้ำมันของเขา “เรื่องบัณฑิตเอกมณฑล เจ้าถามให้น้อยลงหน่อย”
“นั่นเป็นมื้อดึกของข้า!”
“ตอนนี้เป็นของขวัญแสดงความยินดี”
ลู่ชิงกุมกระดาษน้ำมันไว้ด้วยความเจ็บปวดใจ “เจ้าสอบได้บัณฑิตเอกมณฑลแล้วยังแย่งซาลาเปาคนยากจนอีก กฎสวรรค์อยู่ที่ใดกัน?”