เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 156 สองน่องไก่ หวังปิ่งเหวินโมโหจนแทบคลั่ง
ศาลาว่าการผู้ตรวจการศึกษาเงียบเชียบอยู่สองวัน
ในช่วงสองวันนี้ สำนักศึกษาอวิ๋นลู่ภายนอกยังคงเปิดเรียนตามปกติ ทว่าภายในกลับร้อนระอุราวกับมีหม้อน้ำเดือดพล่าน
ในโรงอาหารมีคนลดเสียงลงเพื่อวิพากษ์วิจารณ์ ด้านนอกหอเก็บตำรามีคนลอบสอบถาม แม้แต่เด็กรับใช้ประจำห้องหนังสือที่วัน ๆ ทำเพียงกวาดล้างพื้นยังรู้ว่าใบสมัครสอบระดับมณฑลของซูเนี่ยนอยู่ที่ศาลาว่าการผู้ตรวจการศึกษา
หวังปิ่งเหวินถึงกับไม่เข้าเรียนภาคเช้าติดต่อกันสองวัน
ยามบ่ายของวันที่สาม ผู้ดูแลเรือนอธิการสำนักมาหาซูเนี่ยนด้วยตนเอง
“คุณชายซู อธิการสำนักเชิญท่านไปพบ”
ลู่ชิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาท่องจำนโยบายปากท้องเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยิน คำว่า “ประชาชนสำคัญยิ่ง” ครึ่งประโยคที่คาอยู่ในปากถึงกับชะงัก
เขาพับหนังสือปิดลงด้วยความประหม่าจนฝ่ามือต้องถูไปมากับชายเสื้อ