เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 144 เขากล่าวชื่อนั้นออกมาท่ามกลางฝูงชน!
ซูเนี่ยนกำขนมดอกกุ้ยฮวาชิ้นนั้นไว้ในมือ ความร้อนจากฝ่ามือค่อย ๆ ซึมเข้าไปในผิวทีละน้อย
นางไม่ได้กินมันในทันที
เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ใต้ระเบียง มองแพขนตาที่ลู่ลงของนาง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “อย่าออกศึกทั้งที่ท้องว่าง ยิ่งมีคนต้องการเห็นเจ้าสับสน เจ้าก็ยิ่งต้องนั่งให้มั่น”
ซูเนี่ยนเงยหน้ามองเขา
วินาทีนั้น ความวูบไหวในใจนางราวกับถูกใครบางคนใช้มือกดไว้ มันไม่ได้หายไป แต่กลับมีแรงที่สามารถกดทับมันลงไปได้
นางกล่าวเบา ๆ “ท่านโปรดวางใจ ข้าจะไม่ให้เขาดูถูกให้เป็นที่ขบขันแน่”
เสิ่นเยี่ยนมองนางครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบโต้แย้ง เมื่อถึงคราวที่เจ้าต้องพูด ข้าจะให้เจ้าพูด”
ซูเนี่ยนฟังแล้วเข้าใจ
นางนำขนมดอกกุ้ยฮวาเข้าปาก รสหวานนั้นบางเบา ทว่ากลับกดทับความแห้งผากในลำคอไว้ได้