กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 124 ท่านอัครมหาเสนาบดีก็รู้จักอู้ด้วยหรือ
หลายวันหลังจากที่ฝู่ฉางจากไป เมื่อซูเนี่ยนเข้าห้องทำงานของเสิ่นเยี่ยนอีกครั้ง นางก็ไม่จำเป็นต้องทบทวนทุกคำพูดในใจถึงสามรอบเสียที
สำนวนคดีเก่าบนโต๊ะยังคงกองพะเนิน ทว่าบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องกลับเบาบางลงไปมาก
เสิ่นเยี่ยนไม่ได้ซักไซ้รายละเอียดเรื่องอำเภอหลินสุ่ยหรือเอ่ยถึงจดหมายฉบับก่อนที่ฝู่ฉางจะจากไปอีก เพียงผลักม้วนบันทึกคดีที่คัดแยกใหม่มาวางตรงหน้านาง
“วันนี้พอแค่นี้”
ซูเนี่ยนเพิ่งเขียนข้อสันนิษฐานข้อสุดท้ายจบ ปลายพู่กันหยุดชะงัก นางเงยหน้ามองเขา “วันนี้ท่านใจกว้างปล่อยให้ลูกศิษย์กลับเร็วเชียวหรือ”
เสิ่นเยี่ยนวางพู่กันชาดกลับที่พัก น้ำเสียงราบเรียบ “หากเจ้ายังโหมงานต่อ วันพรุ่งนี้อาจารย์ผู้สอนกู้คงมาถามข้าอีกว่าข้าใช้งานผู้ชนะเลิศสำนักศึกษาเมฆาครามเป็นเสมียนกรมอาญาหรือไม่”
ซูเนี่ยนลูบปลายจมูกของตน
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนจะรำคาญที่นางเกะกะ แต่ถ้วยชาข้างโต๊ะนั้นกลับอุ่นกำลังดี ทั้งข้างๆ ยังมีขนมดอกกุ้ยฮวาเหลืออยู่อีกครึ่งจาน