Chapter 0102

ตอนที่ 102 ของอยู่ในโรงรับจำนำงั้นหรือ?

ซูเนี่ยนไม่ได้เอ่ยถามทันที ทั้งไม่ได้หันกลับไปตรวจสอบว่าเจ้าหลิงเดินจากไปไกลแล้วจริงหรือไม่

นางกอดห่อสัมภาระแน่น หมุนตัวเร่งฝีเท้าไปตามเส้นทางสายหลัก

ปฏิกิริยาในช่วงพริบตาเมื่อครู่ของเจ้าหลิงนั้นมากเพียงพอแล้ว

อย่างน้อยเขาก็รู้ว่านางไม่ใช่บัณฑิตจากตระกูลยากจนทั่วไป ส่วนจะรู้ถึงขั้นไหนนั้น นางยังไม่อาจประเมินได้ในขณะนี้

ก็นะ เส้นทางสายเมืองชิงเหอนี้จะหยุดไม่ได้

นางเดินเร็วมาโดยตลอด ฝ่าเท้าถูกก้อนหินตำจนเจ็บแต่ก็ไม่ได้ลดความเร็ว เมื่อมองเห็นซุ้มประตูเมืองชิงเหออยู่ไกลๆ ตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกเสียแล้ว

เมืองชิงเหอนั้นเงียบสงบกว่าตลาดเชิงเขามากนัก

ข้างถนนเต็มไปด้วยร้านค้าชั้นเดียวเตี้ยๆ หน้าประตูตากกระดาษและผ้าผืนไว้ เด็กน้อยวิ่งไล่หยอกล้อกันที่ปากตรอก เหล่าคนชรานั่งผิงแดดอยู่โคนกำแพง เมื่อเห็นนักศึกษาหนุ่มอย่างซูเนี่ยนที่สะพายถุงหนังสือเดินผ่าน ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองอีกสองสามครา

ซูเนี่ยนยังไม่ได้ไปที่โรงทำกระดาษเก่าในทันที