เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 91 เจ้าสนิทกับเขาหรือ?
เมื่อนิ้วเคาะที่ขอบหน้าต่างเป็นครั้งที่สาม ผู้ดูแลกิจการก็ไม่กล้าแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอีกต่อไป
เขาก้มหน้าลง แม้แต่ลมหายใจก็ผ่อนให้แผ่วเบาลงกว่าเดิม
เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สายตายังคงจับจ้องไปที่ชั้นล่าง
ท่ามกลางม่านฝน จ้าวหลิงวิ่งจากไปไกลแล้ว ซูเนี่ยนกางร่มคันนั้นเดินไปทางเรือนพักนักศึกษา ผิวร่มไม่นับว่าล้ำค่า ทว่ากว้างขวางเพียงพอจะบดบังร่างนางไว้ใต้ร่มได้ทั้งหมด
ร่มคันนั้นจ้าวหลิงเป็นผู้ยัดใส่มือนางด้วยตัวเอง
นางไม่ได้ปฏิเสธในทันที
แววตาของเสิ่นเยี่ยนไม่มีระลอกคลื่นใดๆ ทว่าปลายนิ้วกลับเคาะลงบนขอบหน้าต่างอีกครั้ง
แผ่นหลังของผู้ดูแลกิจการเกร็งแน่น
เขาติดตามข้างกายเสิ่นเยี่ยนมาหลายปี สิ่งที่กลัวที่สุดไม่ใช่เวลาที่ท่านผู้นี้กริ้วโกรธ แต่เป็นเวลาที่ดูเหมือนสงบนิ่งเช่นนี้ ทว่าความกดดันบรรยากาศกลับต่ำจนน่าสะพรึงกลัว