Chapter 0086

ตอนที่ 86 เขาถึงกับรู้อะไรมาบ้าง?

ในขณะที่รอยหมึกลากผ่านกระดาษออกไป ปลายนิ้วของซูเนี่ยนแทบจะกำพู่กันไว้ไม่อยู่

นางไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง

คำพูดของเสิ่นเยี่ยนนั้นดั่งตะปูตัวหนึ่ง ตอกตรึงลงในใจของนางอย่างมั่นคง

บางสิ่งปิดบังได้เพียงชั่วเวลาหนึ่ง แต่ไม่อาจปิดบังได้ชั่วชีวิต

เขากำลังเกลี้ยกล่อมนางให้สารภาพ หรือกำลังเตือนนางกันแน่ว่าเขารู้เรื่องสิ่งใดเข้าแล้ว?

ซูเนี่ยนยืนอยู่ที่ใต้ขั้นบันได เบื้องหลังคือประตูห้องทรงพระอักษร คนในห้องไม่ได้ส่งเสียงใดออกมาอีก แต่นางกลับรู้สึกว่าสายตานั้นยังคงจ้องมองนางอยู่ มันกดทับลงมาจากแผ่นหลังทีละนิด กดจนนางหายใจไม่ออก

นางบังคับตนเองให้ทำความเคารพหนึ่งครั้ง แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า “นักศึกษาขอตัวลา”

กล่าวคำสี่คำนี้จบ นางก็หันหลังก้าวเดินออกไปทันที