เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 18 เมื่อบันไดล้มลง มือของเขากลับประคองนางไว้
หลังจากซูเนี่ยนเดินออกจากบริเวณลานชั้นเรียนระดับหนึ่ง เรื่องแรกที่นางทำคือตรงไปที่โรงอาหารเพื่อขอซุปอุ่น ๆ สักชาม
ไม่ใช่เพราะหิว
แต่เป็นเพราะมือของนางเย็นเกินไป จำต้องประคองของร้อน ๆ เอาไว้
ตอนที่ลู่ชิงตามหานางพบ นางกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ด้านนอกโรงอาหาร ประคองชามกระเบื้องหยาบไว้ในมือ จิบซุปเข้าปากทีละนิดทีละน้อย ในแขนเสื้อยังซ่อนเศษขนมเปี๊ยะดอกหอมหมื่นลี้ที่แอบหยิบมาจากห้องน้ำชาเอาไว้ด้วย
“พี่ซู หวังปิ่งเหวินไม่ได้หาเรื่องเจ้าใช่หรือไม่?”
ซูเนี่ยนเงยหน้าขึ้น มุมปากยังมีเศษขนมติดอยู่ “เขาชวนข้าไปดื่มชาแล้วกินขนม แบบนี้เรียกว่าหาเรื่องรึ? ถ้าเช่นนั้นข้ายินดีถูกหาเรื่องทุกวี่ทุกวัน”
ลู่ชิงพอได้ยินน้ำเสียงของนาง ก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น