Chapter 0005

ตอนที่ 5 สายตาของเขาราวกับจะแยกร่างข้าออกตรวจดู

ฝ่าเท้าของซูเนี่ยนราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว ก้าวที่กำลังจะก้าวออกไปครึ่งก้าวนั้นถูกดึงกลับมาอย่างกะทันหัน

นางหมุนตัวกลับ แล้วฝืนยิ้มที่ดูซื่อๆ ออกมา แต่ในใจนั้นทบทวนคำโกหกที่พอจะแต่งขึ้นมาได้ทั้งหมดรอบหนึ่งแล้ว

ตำราเก่าที่ท่านพ่อทิ้งไว้ จะเอ่ยถึงไม่ได้เด็ดขาด

สิ่งที่สอดอยู่ในตำราเล่มนั้น มีค่ามากกว่าชีวิตของนางเสียอีก

เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ใต้ระเบียง ในมือไม่มีสำนวนคดีและไม่มีไม้เรียวอาจารย์ ทว่ากลับดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าตอนที่เขายืนอยู่ในระเบียงคดเมื่อวานเสียอีก

ยามเขาดูคนไม่แฝงความโกรธเกรี้ยว ซ้ำคิ้วยังไม่ขมวดแม้แต่น้อย

ทว่าดวงตาคู่นั้นดุจสระน้ำเย็น มองอยู่นานเข้า แม้แต่คำพูดที่ตนเองเอ่ยออกมายังคล้ายจะกลายเป็นน้ำแข็ง

ซูเนี่ยนเดินไปหน้าระเบียง ป้องมือคารวะอย่างถูกระเบียบ “ท่านผู้ตรวจการเรียกนักศึกษาหรือเจ้าคะ?”