เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 2 อัครมหาเสนาบดีหมายตานาง เอ่ยปากก็สั่งขับไล่!
ในจังหวะที่สายตานั้นตกลงมา ซูเนี่ยนเกือบจะสำลักเศษซาลาเปาในปากจนติดคอ
นางถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
ทว่านักศึกษาใหม่ด้านหลังกลับกำลังเบียดขึ้นมา ทั้งยังมีบางคนรีบร้อนอยากดูเรื่องสนุกจึงกระแทกไหล่นางเข้าทีหนึ่ง
ซูเนี่ยนทรงตัวไม่อยู่ กอดห่อสัมภาระถลาไปข้างหน้าครึ่งก้าว ปลายจมูกเกือบชนเข้ากับรอยปักบนชุดขุนนางอันเย็นเยียบที่แผงอกอีกฝ่าย
ชายผู้นั้นเบี่ยงกายหลบ
ท่วงท่าไม่ใหญ่โต แม้แต่ชายเสื้อยังไม่กระพือ
ทว่าซูเนี่ยนกลับได้กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ คล้ายกิ่งสนที่แช่ในน้ำหิมะ มันสะอาดสะอ้านจนกลิ่นซาลาเปาบนตัวนางดูเป็นความผิดมหันต์ไปถนัดตา
เมื่อนางยืนมั่นคงแล้วจึงรีบหนีบห่อสัมภาระไว้แนบอก ป้องมือกล่าวอย่างประจบ “ท่านผู้ใหญ่ผู้นี้ นักศึกษาเพียงแค่เท้าลื่น เท้าลื่นขอรับ”
ชายผู้นั้นไม่พูดอะไรในทันที