เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เพียงแต่หลังจากมีห้องซ้อมร้องเพลงโดยเฉพาะแล้ว พลังอำนาจของหลินโม่ก็ยังทำให้ทุกคนตกตะลึงอยู่ดี
ทั้งครอบครัวถึงกับเปิดประชุมจริงจังครั้งหนึ่งเพราะเรื่องนี้
ไป๋เสี่ยวคลึงหูของตัวเองพลางกล่าวหาว่า “จะปล่อยให้โม่โม่ขึ้นเวทีแบบนี้เด็ดขาดไม่ได้ เดี๋ยวเราสองคนจะเสียชื่อเสียงยับเยินกันหมด!”
สองคนนั้นเป็นนักเรียนดีเด่น ประเภทที่พัฒนาครบทั้งคุณธรรม สติปัญญา ร่างกาย ศิลปะ และการงาน งานฉลองโรงเรียนครั้งนี้ถ้าปล่อยให้หลินโม่ร้องเพลงจริง ๆ ล่ะก็ สองคนนั้นจบเห่แน่นอน
หลินหรานช่วงนี้ถูกเสียงรบกวนจนประสาทอ่อน เธอดื่มน้ำคำหนึ่งแล้วพูดอย่างอ่อนแรงว่า “แล้วเธอจะให้ทำยังไงล่ะ พวกเธอสองคนก็ไม่ยอมปฏิเสธข้อเสนอของอาจารย์ แถมไม่มีทักษะความสามารถอะไรเลย จะให้พวกเธอขึ้นไปนั่งเฉย ๆ บนเวทีก็ไม่ได้หรอก”
จะเอาอย่างนั้นก็อยากได้ อย่างนี้ก็อยากได้ จะให้คนอื่นทำให้ได้อย่างไร
หลินฮ่วนนวดขมับตัวเองแล้วถอนหายใจพูดว่า “หรือว่าจะใช้วิธีของเจ้าตัวแสบคนนั้นดีนะ ผมจะขึ้นไปแทนเธอเอง”
พอเขาพูดประโยคนี้ออกมา ทุกคนก็หันสายตามองเขาทันที
ซูเว่ยชิ่นถึงกับตบแก้มเขาเบา ๆ คิดว่าเขายังไม่ตื่น “พี่ฮ่วน คุณตื่นได้แล้ว แม้ว่าคุณสองคนจะหน้าตาเหมือนกันมาก แต่เรื่องอายุก็วางอยู่ตรงนี้ คุณถึงจะดูแลตัวเองดีแค่ไหน ตอนนี้ก็ยังดูเป็นหนุ่มอายุ 20 กว่าอยู่ดี กับเด็กวัยรุ่นสิบกว่ายังไงก็ต่างกัน”