ตอนที่ 229 ราชครูผู้เฒ่าต่างหากคือคนเก่งจริง

ตอนนี้หลินโม่ยิ่งมองเทียนซือหยางผู้นี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าอากัปกิริยาของเขาช่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เพราะคนที่เป็นชายบำเรอได้หลายสิบปีนั้นมีไม่มาก อีกทั้งหญิงคนรู้ใจแต่ละคนที่เลิกรากับเขาต่างก็ให้เงินเขา แล้วยังแนะนำคนใหม่ให้เขาต่อไปอีก นี่มันคนเก่งอะไรกันแน่

สุดท้ายไท่ซือโมโหจนมัดเทียนซือหยางกลับไป บอกว่าจะพาเขาไปขอขมาต่อหน้าอาจารย์

เมื่อมองแผ่นหลังของชายชราตัวเล็กสองคนที่จากไปไกล หลินโม่และอีกสองคนก็ออกมาจากที่ซ่อนได้เสียที

เจ้านกยูงฉูดฉาดพูดอย่างทอดใจว่า “ข้านึกว่าเทียนซือหยางตลอดหลายปีมานี้ไปท่องยุทธภพข้างนอก ที่ไหนได้ สิ่งที่เขาทำกลับเป็นเช่นนี้เอง”