กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองคนบอกว่าจะชิมสักหน่อย ทว่าพอผ่านไปหนึ่งก้านธูป ทั้งคู่ก็มองถุงผ้าที่ว่างเปล่าแล้วจมสู่ห้วงความคิด
หลินโม่เลียริมฝีปากแล้วเอ่ยอย่างลำบากใจ “จะทำอย่างไรดี พวกเรากินเสียหมดแล้ว”
รอบปากของไป๋เสี่ยวก็มันวาวไปด้วยคราบน้ำมันเช่นกัน เขาเรอออกมาด้วยความอิ่ม “ไม่เช่นนั้นพวกเราทำแป้งทอดแผ่นบางขึ้นมาเองสักหน่อยดีหรือไม่ ขอเพียงหน้าตาเหมือนกันก็พอ”
“ถึงตอนที่ไท่ซือกิน ต่อให้รสชาติไม่เหมือนเดิม เขาก็จะคิดว่าแป้งทอดเสียแล้ว ไม่มีทางรู้เด็ดขาดว่าพวกเราแอบกิน”
ทุกคนที่แอบเฝ้าดูอยู่ในที่ลับ: ……ช่างฉลาดล้ำเหลือเกินจริง ๆ!
ส่วนสองพ่อลูกตระกูลหลินที่เฝ้าดูทั้งคู่อยู่เช่นกันกลับมีสีหน้าหวาดผวา