กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กว่าที่เจ้าอ้วนฉีจะตื่นขึ้นมาก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว เพราะต้องเข้าเฝ้าจึงมีคนตบปลุกเขาให้ตื่น
“ทำอะไรน่ะ ทำอะไรน่ะ กล้าตบหน้าข้าเลยหรือ เจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง”
สมองของเจ้าอ้วนฉีตอนนี้ยังไม่ค่อยแจ่มใสนัก ยังนึกว่าเป็นเช้าวันธรรมดาวันหนึ่งเหมือนเคย
สาวใช้ที่รับใช้เขาสวมเสื้อผ้าถึงกับไม่กล้าเงยหน้าขึ้น กลัวว่าตัวเองจะหลุดหัวเราะออกมา
หลังจากสวมเสื้อผ้าและล้างหน้าล้างตาเสร็จ เขาก็ไปเข้าเฝ้าเหมือนเช่นเคย
คงเป็นเพราะหมัดของไท่ซือเมื่อคืนวานนั้นแรงเสียจริง เจ้าอ้วนคนนี้สมองยังไม่ค่อยแจ่มใสนัก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็จำได้เพียงราง ๆ
ตลอดทางที่มา อัตราการหันมามองเขาสูงเกินหลินโม่ไปเลย