กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเห็นเจ้าอ้วนฉีทำมือทำไม้กับหญิงคนนั้น หลินโม่ก็เริ่มกัดฟันกรอดแล้ว
【หึ! คนคนนี้ทำไมดูน่าขยะแขยงขนาดนี้เล่า นี่ยังอยู่ข้างนอกนะ】
ถึงแม้กลางดึกแบบนี้คนจะน้อยหน่อยก็เถอะ แต่มันก็ไม่ควรจะถึงขนาดนี้เลยสักนิด! ปากเหม็น ๆ นั่นแนบเข้าไปแล้วจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็อดทนได้จริง ๆ ต้องเผชิญหน้ากับหมูอ้วนตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้แต่นางยังยิ้มหวานราวดอกไม้บานได้ ก็เป็นคนที่โหดจริง ๆ
ไป๋เสี่ยวมองแล้วในใจก็ไม่สบายเช่นกัน 【หรือว่าพวกเราเข้าไปใกล้กว่านี้อีกหน่อยเถอะ ยังไงพวกเราก็แต่งตัวแบบนี้ พวกเขาก็มองไม่เห็นพวกเรา】
สองคนสบตากันครั้งหนึ่ง แล้วก็ไต่ลงมาอย่างว่องไว